Μαρία Κορακά | Υπαρξιακά
283
archive,paged,category,category-283,paged-54,category-paged-54,cookies-not-set,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1200,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Υπαρξιακά

Kατηγορίες

    Κλείνω τα μάτια. Μια μουσική γνώριμη μα τόσο ξένη. Σαν να τρέχω σε κάθε γωνιά του μυαλού να βρω από ποια στιγμή που πέρασε, έμεινε στο χώρο να παίζει. Κι ο δρόμος αυτός είναι τόσο ξένος μα τόσο παράξενα γνώριμος. Κι αυτός ο αέρας που...

      Εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο θα περάσεις κάθε στιγμή της υπόλοιπης ζωής σου, ζώντας τη ζωή που έχτισες με την κάθε σου επιλογή. Για το παρελθόν δε θα σου πω, καθώς ήταν μία σειρά από διαδοχικές στιγμές που πάει, χάθηκε. Θα σου...

    Νοιώθουμε συχνά πως υστερούμε, πως όσο και να προσπαθούμε πάντοτε κάτι λείπει. Αισθανόμαστε πως δεν έχουμε αυτά που χρειάζονται, πως δεν επιτελούμε σωστά όλους τους ρόλους που πρέπει. Πλημμυρίζουμε από αισθήματα ενοχής, νοιώθουμε κατώτεροι από τους άλλους, κατηγορούμε τον εαυτό μας με μένος για όλες του τις...

    Προσπαθούσα πάντα να καταλάβω τους ανθρώπους που έχουν την επιθυμία να παραμείνουν στάσιμοι στη ζωή τους. Άνθρωποι που ακόμα και σε μικρή ηλικία, το μόνο που σκέφτονται είναι μία μόνιμη δουλειά από την οποία θα πάρουν σύνταξη, τους ίδιους φίλους, την ίδια σχέση και τις ίδιες...

  Από μια ηλικία κι ύστερα ο κοσμάκης δε θέλει να γνωρίζει, δε θέλει να θυμάται. Ναρκώνεται και χορεύει, χωρίς καμιά αντίσταση πια, στο σκοπό που του παίζουν. Με λίγα λόγια, απελπίζεται και προσπαθεί να υπάρξει με τα λίγα ξεροκόμματα που του πετούν έτσι ώστε να...