Μαρία Κορακά | ΖΩΗ
313
archive,category,category-zoi,category-313,cookies-not-set,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1200,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

ΖΩΗ

Kατηγορίες

  Κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά μου ένα ποτήρι νερό που δεν ήταν ούτε γεμάτο, μα ούτε κι άδειο, σκεφτόμουν πως θα το χαρακτήριζα.  Μισογεμάτο η μισοάδειο;  Κατέληξα σε δυο πράγματα. Πρώτον πως αν είναι κάτω από τη μέση το βλέπω μισοάδειο, ενώ αν είναι πάνω από τη μέση του ποτηριού μισογεμάτο. Δεύτερον πως...

    Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν τις λιακάδες, που απέκτησες με τόσο κόπο, σε παρασύρουν στη βροχή τους και σε αφήνουν εκεί, κλέβοντας τον δικό σου φως από τον κόσμο σου. Ζηλεύουν τη δύναμη να παλεύεις με κάθε αντιξοότητα που προκύπτει. Καραδοκούν να σβήσουν το γέλιο από τα χείλη...

    Λένε πως η ζωή είναι ένα μαγικό ταξίδι. Και αυτό το ταξίδι εμπεριέχει μέσα του όλων των ειδών τις εμπειρίες; τις χαρές, τις λύπες, τις απογοητεύσεις, τα λάθη και τα σωστά μας. Όσο και αν μερικές φορές σε κουράζει, όσο και να σου δίνεις απογοητεύσεις διάφορες,...

      Δεν ταίριαξα στις λογικές του κόσμου, γιατί επέλεξα να είμαι ο εαυτός μου! Δεν άλλαξα για να αφομοιωθώ με αυτό τον κόσμο. Δεν αφομοιώθηκα αλλάζοντας τον χαρακτήρα μου για να ταιριάξω. Δεν ενσωματώθηκα ποτέ μαζί του. Ένα ξένο σώμα ήμουν πάντα και απλά μ΄ αυτόν τον κόσμο συνυπάρχω. Γιατί ήμουν...

    Ελπίδα… αν και καμιά φορά μπορεί να μην της έχω εμπιστοσύνη, όχι γιατί είμαι ματαιόδοξη, όχι γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και σε αυτά που μπορώ να καταφέρω… αλλά υπάρχουν στιγμές που η ελπίδα με κρατάει σε μια κατάσταση να περιμένω. Με αιχμαλωτίζει...