10 Νοέ Αλίμονο από τη στιγμή που τα αδιανόητα τα θεωρούμε φυσιολογικά.
Αλίμονο από τη στιγμή που τα αδιανόητα τα θεωρούμε φυσιολογικά. Τότε, κάτι βαθιά μέσα μας έχει πάψει να αντιδρά. Ο ψυχισμός, κουρασμένος από την υπερδιέγερση, επιλέγει να αναισθητοποιηθεί για να επιβιώσει. Η επανάληψη του σοκ το μετατρέπει σε συνήθεια. Έτσι, το αφύσικο παύει να μας ταράζει και το άδικο να μας πονά. Η ψυχή χτίζει άμυνες, όχι για να προστατευθεί, αλλά για να μη νιώσει. Κι εκεί αρχίζει η αλλοίωση: όταν το “έτσι είναι” αντικαθιστά το “δεν αντέχεται”. Όσο περισσότερο ανεχόμαστε, τόσο λιγότερο υπάρχουμε. Η συνείδηση μουδιάζει, οι αξίες ξεθωριάζουν, και η ενοχή μετατρέπεται σε αδιαφορία. Όμως, η θεραπεία αρχίζει τη στιγμή που κάποιος ξαναθυμάται να νιώθει — όταν η καρδιά ξανασυγκινείται, ο θυμός ξυπνά, και ο πόνος αποκτά φωνή. Εκεί, μέσα στη ρωγμή της συνειδητοποίησης, ξαναγεννιέται η ελπίδα· γιατί τίποτα δεν είναι πιο υγιές από το να αρνείσαι να συνηθίσεις το αρρωστημένο.
Ψυχολόγος, Κοινωνική Λειτουργός, Ψυχοθεραπεύτρια