09 Δεκ Ο άνθρωπος αντέχει πολλά. Αυτό που δεν αντέχει είναι να τον κοιτάζουν χωρίς να τον βλέπουν.
Ο άνθρωπος αντέχει πολλά. Αυτό που δεν αντέχει είναι να τον κοιτάζουν χωρίς να τον βλέπουν. Η αντοχή μας στη δυσκολία είναι σχεδόν ανεξάντλητη όταν νιώθουμε ότι κάποιος είναι εκεί, έστω ατελώς, έστω ανθρώπινα. Εκεί που λυγίζουμε είναι στην αόρατη πληγή της αδιαφορίας. Όταν το βλέμμα του άλλου περνά από πάνω μας σαν να μην έχουμε βάθος, σαν να μην κουβαλάμε ιστορία, σαν να μην αξίζουμε μια στιγμή πραγματικής προσοχής. Η ψυχή δεν διψά για τελειότητα. Διψά για αναγνώριση, για μια λέξη που να λέει «σε βλέπω», για έναν άνθρωπο που να στέκεται λίγο πιο κοντά από όσο απαιτεί η συνθήκη. Η αορασία φθείρει αθόρυβα. Δεν κάνει θόρυβο, αλλά χαράζει. Και όταν κάποιος πάψει να μας βλέπει, αρχίζουμε χωρίς να το καταλάβουμε να χάσουμε και εμείς τη θέα του εαυτού μας. Εκεί πονάμε περισσότερο.