13 Δεκ Το σώμα θυμάται απαγορεύσεις που το μυαλό θεωρεί ξεπερασμένες.
Το σώμα θυμάται απαγορεύσεις που το μυαλό θεωρεί ξεπερασμένες. Εκεί όπου η σκέψη λέει «δεν υπάρχει πια λόγος να φοβάμαι», το σώμα σφίγγεται, αντιδρά, αποσύρεται. Οι πρώιμες εμπειρίες εγγράφονται όχι ως λέξεις αλλά ως αισθήσεις, στάσεις, αντανακλαστικά. Ένα βλέμμα, ένας τόνος φωνής, μια πιθανή σύγκρουση αρκούν για να ενεργοποιήσουν παλιά σήματα κινδύνου. Δεν πρόκειται για αδυναμία χαρακτήρα, αλλά για μνήμη επιβίωσης. Το σώμα έμαθε κάποτε ότι η έκφραση είχε κόστος και συνεχίζει να προστατεύει, ακόμη κι όταν οι συνθήκες έχουν αλλάξει.
Η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που ξέρουμε λογικά και σε αυτό που αντέχουμε σωματικά είναι συχνά μεγάλη. Γι’ αυτό και η αλλαγή δεν έρχεται μόνο με κατανόηση. Χρειάζεται χρόνος, ασφάλεια και επαναλαμβανόμενη εμπειρία διαφορετικής έκβασης. Όταν το σώμα νιώσει ότι δεν κινδυνεύει, τότε σταδιακά αφήνει τις παλιές απαγορεύσεις να χαλαρώσουν.