17 Δεκ Όταν το κέντρο βάρους βρίσκεται στον εαυτό, οι σχέσεις εμπλουτίζουν τη ζωή αντί να “στηρίζουν” ό,τι αλλιώς θα κατέρρεε.
Το κέντρο βάρους μιας ζωής χρειάζεται να βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο, γιατί μόνο τότε οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως χώρος συνάντησης και όχι ως μηχανισμός επιβίωσης. Όταν ο άνθρωπος στηρίζεται αποκλειστικά στον άλλον για νόημα, ασφάλεια ή ταυτότητα, η σχέση φορτώνεται βάρη που δεν της αναλογούν.
Έτσι γεννιέται η εξάρτηση, η σιωπηλή απαίτηση και τελικά η φθορά.
Αντίθετα, όταν υπάρχει εσωτερικό έδαφος, οι σχέσεις δεν χρειάζεται να κρατούν όρθιο ό,τι μέσα μας καταρρέει, αλλά μπορούν να προσθέτουν ποιότητα, χαρά και βάθος.
Η αυτονομία δεν σημαίνει μοναχικότητα ούτε άρνηση της ανάγκης για δεσμό. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος αναγνωρίζει την ευθύνη της ζωής του, των επιλογών του και της φροντίδας του εαυτού του. Από αυτή τη θέση, η σχέση δεν είναι σωσίβιο αλλά συνοδοιπορία, όχι φόβος απώλειας αλλά χώρος ελευθερίας. Εκεί, η αγάπη παύει να είναι ανάγκη και γίνεται συνειδητή επιλογή.