26 Δεκ Μια σκηνή όπου ο χρόνος χαλαρώνει.
Μια σκηνή όπου ο χρόνος χαλαρώνει. Το παιχνίδι δεν ανήκει μόνο στα παιδιά και η ηλικία δεν ανήκει μόνο στους μεγάλους. Όλοι στέκονται στο ίδιο παρόν, στο ίδιο επίπεδο ζωής. Και εκεί φαίνεται η συνέχεια της ζωής όχι σαν διαδοχή γενεών, αλλά σαν κοινός χώρος όπου η χαρά περνά από χέρι σε χέρι και δεν χάνει τη δύναμή της.
Εύχομαι αυτή η χαρά να μένει ζωντανή μέσα σας, να σας βρίσκει στις μικρές στιγμές, να σας ενώνει χωρίς να σας βαραίνει και να σας θυμίζει ότι η ζωή αξίζει κυρίως εκεί που μοιράζεται.
Να έχετε υγεία, παρουσία και καρδιά ανοιχτή για ό,τι συνεχίζει!!!