Δεν ήρθαμε σ’ αυτόν τον κόσμο, μ ό ν ο, για να δίνουμε. Ήρθαμε και για να παίρνουμε!

Κάποιοι μάθαμε να μετράμε την αξία μας με το πόσα προσφέρουμε. Πόσο κρατάμε, πόσο αντέχουμε, πόσο σηκώνουμε. Και ξεχάσαμε να ρωτήσουμε: ποιος μας κρατά;

Το να παίρνεις δεν είναι αδυναμία. Είναι ανθρώπινη ανάγκη.

Το να ζητάς δεν είναι ντροπή. Είναι δικαίωμα.

Το να μην αρκείσαι στο ρόλο του δοτικού, είναι υγεία.

Όποιος δίνει συνέχεια χωρίς να παίρνει, αργά ή γρήγορα στερεύει. Κι αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εξάντληση.

Δώσε, ναι. Αλλά να σου δίνεται κιόλας.

Γιατί αλλιώς, δεν λέγεται σχέση. Λέγεται βάρος.

_________________