13 Σεπ Δεν υπάρχει κοινό μέλλον σε ένα ζευγάρι, όταν οι αποφάσεις είναι μονόπλευρες.
Κάθε σχέση είναι ένας διάλογος που χρειάζεται δύο φωνές.
Όταν ο ένας αποφασίζει μόνος του, όσο καλή κι αν είναι η πρόθεσή του, ο άλλος μετατρέπεται σε θεατή μιας ζωής που θα έπρεπε να είναι κοινή.
Η μονόπλευρη απόφαση δεν είναι απλώς πρακτική επιλογή∙ είναι μήνυμα:
«Δ ε ν σε υ π ο λ ο γ ί ζ ω».
Κι αυτό πονά περισσότερο από το ίδιο το αποτέλεσμα.
Γιατί εκεί που θα έπρεπε να γεννηθεί συναίνεση και αίσθηση «εμείς»,
φυτεύεται σπόρος αποξένωσης.
Σιγά σιγά το κοινό μέλλον θολώνει και δίνει τη θέση του σε δυο παράλληλους δρόμους που δεν συναντιούνται.
Το «μαζί» θέλει χώρο, αμοιβαία αναγνώριση και διάλογο πριν από κάθε βήμα.
Μόνο έτσι η απόφαση γίνεται κοινή επιλογή και όχι προσωπικό μονοπάτι.
Γιατί το αύριο δεν χτίζεται με σιωπές και παραλείψεις,
αλλά με ξεκάθαρη παρουσία και αμοιβαία δέσμευση.
Ψυχολόγος, Κοινωνική Λειτουργός, Ψυχοθεραπεύτρια