13 Δεκ Η αρνητική κριτική πονάει μόνο εκεί όπου ο εαυτός δεν έχει ακόμη στερεωθεί.
Η αρνητική κριτική δεν πονάει επειδή είναι αρνητική, αλλά επειδή αγγίζει εκείνα τα σημεία μέσα μας που ακόμα δεν έχουμε στερεώσει. Εκεί όπου η αυτοεικόνα είναι ασαφής, το βλέμμα του άλλου αποκτά υπερβολικό βάρος και μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εσωτερικό δικαστή. Όταν δεν έχουμε χτίσει επαρκή εσωτερικά όρια, η κριτική δεν ακούγεται ως άποψη, αλλά ως απειλή για την αξία μας. Γι’ αυτό και συχνά αντιδρούμε με θυμό, άμυνα ή απόσυρση, όχι επειδή διαφωνούμε, αλλά επειδή νιώθουμε ότι κλονίζεται κάτι βαθύτερο.
Όσο όμως ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του, αναγνωρίζει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του και έχει συμφιλιωθεί με αυτές, η κριτική χάνει τη δραματικότητά της. Παύει να είναι καθρέφτης ταυτότητας και γίνεται απλώς πληροφορία. Κάτι που μπορεί να αξιολογηθεί ψύχραιμα, να φιλτραριστεί και, αν χρειαστεί, να αξιοποιηθεί. Η σταθερότητα μέσα μας δεν καταργεί την ευαισθησία, αλλά τη βάζει σε τάξη. Εκεί αρχίζει η ουσιαστική ψυχική ωρίμανση.