13 Δεκ Η ωριμότητα δεν είναι να αντέχεις τα πάντα, αλλά να ξέρεις τι δεν αντέχεται άλλο.
Η ωριμότητα δεν είναι να αντέχεις τα πάντα, αλλά να ξέρεις τι δεν αντέχεται άλλο. Για χρόνια ο άνθρωπος μαθαίνει να τα βγάζει πέρα σιωπηλά, να προσαρμόζεται, να δικαιολογεί συμπεριφορές, να μεταφράζει την αντοχή ως αρετή. Όμως η αντοχή χωρίς όρια δεν είναι δύναμη, είναι φθορά που συσσωρεύεται. Κάποια στιγμή το σώμα και η ψυχή αρχίζουν να μιλούν πιο καθαρά από τη σκέψη, μέσα από κόπωση, απογοήτευση, θυμό ή αίσθημα κενού. Εκεί δεν πρόκειται για αδυναμία, αλλά για μήνυμα.
Η ωριμότητα έρχεται όταν ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τι τον μεγαλώνει και τι τον μικραίνει. Όταν σταματά να αποδεικνύει ότι αντέχει και αρχίζει να αναγνωρίζει τι του κοστίζει. Δεν είναι φυγή ούτε παραίτηση. Είναι επίγνωση. Είναι η στιγμή που ο σεβασμός προς τον εαυτό προηγείται της ανάγκης να κρατηθούν ισορροπίες με κάθε τίμημα. Και τότε οι επιλογές γίνονται λιγότερο φοβισμένες και περισσότερο αληθινές.