07 Δεκ Όταν ο άνθρωπος δεν μιλά για το συναίσθημά του, οι άλλοι αναγκαστικά ερμηνεύουν μόνο το επιφανειακό, όχι το ουσιώδες.
Όταν ο άνθρωπος δεν μιλά για το συναίσθημά του, οι άλλοι αναγκαστικά ερμηνεύουν μόνο το επιφανειακό, όχι το ουσιώδες. Η σιωπή δημιουργεί μια ψευδή εικόνα κανονικότητας, ενώ στο εσωτερικό μπορεί να επικρατεί ένταση, κόπωση ή βαθιά θλίψη. Το ανείπωτο δεν εξαφανίζεται. Μετατοπίζεται στο σώμα, στις συμπεριφορές, στις παρεξηγήσεις. Οι γύρω δεν μπορούν να αντιληφθούν μια πραγματικότητα που δεν παρουσιάζεται. Η ενσυναίσθηση, χωρίς λεκτική πληροφορία, λειτουργεί τυφλά. Έτσι ο άνθρωπος που επιλέγει τη σιωπή συχνά βιώνει το αίσθημα ότι δεν τον κατανοούν, ενώ στην ουσία δεν έχει επιτρέψει να γίνει κατανοητός. Η μη έκφραση δεν αποτελεί ένδειξη αυτοκυριαρχίας αλλά μια εσωτερική αναστολή που, αν παραταθεί, διαβρώνει τη σχέση με τον εαυτό και τους άλλους. Η ονομασία του συναισθήματος είναι πράξη ευθύνης και πράξη σύνδεσης. Η σιωπή απλώς παρατείνει το ρήγμα.