13 Σεπ Όταν ο σύντροφος κρατά το παρελθόν σου σαν όπλο, παύει να υπάρχει κοινό μέλλον∙ υπάρχει μόνο η ανακύκλωση της καχυποψίας.
Όταν ο σύντροφος κρατά το παρελθόν σου σαν όπλο, παύει να υπάρχει κοινό μέλλον∙ υπάρχει μόνο η ανακύκλωση της καχυποψίας.
Μια σχέση για να προχωρήσει χρειάζεται γόνιμο έδαφος, εμπιστοσύνη και τη διάθεση να κοιτάμε μπροστά.
Όταν, αντί για αυτά, ανασύρεται διαρκώς το παρελθόν και χρησιμοποιείται σαν κατηγορία ή σαν όπλο, η σχέση παγιδεύεται σε έναν κύκλο φθοράς.
Οι παλιές εικόνες, οι μνήμες ή οι εμπειρίες δεν είναι εχθροί∙ είναι κομμάτια της διαδρομής που ο καθένας φέρνει μαζί του.
Αν ο σύντροφος δεν μπορεί να τα αποδεχτεί ως μέρος της ιστορίας σου, αλλά τα μετατρέπει σε επιχείρημα εναντίον σου, τότε η σχέση παύει να είναι πεδίο αγάπης και μετατρέπεται σε χώρος ελέγχου.
Η αληθινή συντροφικότητα φαίνεται στη δυνατότητα να δούμε πέρα από τις σκιές του χθες και να δημιουργήσουμε κάτι νέο, με σεβασμό και αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Αντίθετα, η συνεχής καχυποψία κρατά και τους δύο δέσμιους σε μια ζωή που δεν προχωρά.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν ο άλλος μένει για να τιμωρήσει, αλλά αν υπάρχει ουσιαστικά η βούληση να οικοδομηθεί κοινό μέλλον.
Γιατί χωρίς αυτήν, καμία σχέση δεν μπορεί να σταθεί όρθια∙ ό,τι κι αν προσφέρεις, ό,τι κι αν εξηγείς, θα χάνεται μέσα στην αμφιβολία.
Ψυχολόγος, Κοινωνική Λειτουργός, Ψυχοθεραπεύτρια