13 Σεπ Όταν σε μια σταθερή σχέση το “έξω” γίνεται πιο μόνιμο από το “μαζί”, τότε κάτι βαθύτερο αρχίζει να τρίζει στα θεμέλια.
Όταν σε μια σταθερή σχέση το “έξω” γίνεται πιο μόνιμο από το “μαζί”, τότε κάτι βαθύτερο αρχίζει να τρίζει στα θεμέλια.
Η ισορροπία δεν χάνεται ξαφνικά∙ φθείρεται σιγά σιγά, με κάθε βράδυ που ο ένας λείπει και ο άλλος μένει πίσω.
Η συντροφικότητα δεν αρκείται σε υποσχέσεις, ούτε σε περιστασιακές παρουσίες.
Χρειάζεται καθημερινό χρόνο, κοινές στιγμές που γίνονται γέφυρες ανάμεσα στις δύο ζωές: ένα βλέμμα, μια κουβέντα πριν τον ύπνο, η αίσθηση ότι ο άλλος είναι εκεί.
Αν ο ένας επιλέγει σταθερά την παρέα, τη διασκέδαση ή την απόδραση, ο άλλος καλείται να συνυπάρξει με μια σιωπή που γίνεται μόνιμος συγκάτοικος.
Δεν είναι θέμα να καταργηθεί η προσωπική ελευθερία∙ είναι θέμα ισορροπίας.
Γιατί όταν η καθημερινότητα γέρνει μονόπλευρα, το “μαζί” παύει να είναι κοινό μονοπάτι και γίνεται ανηφόρα για έναν μόνο.
Το έξω έχει γοητεία, αλλά το μέσα είναι που δίνει ρίζες.
Χωρίς αυτές, η σχέση στέκεται σε έδαφος εύθραυστο, έτοιμο να καταρρεύσει στην πρώτη δοκιμασία.
Ψυχολόγος, Κοινωνική Λειτουργός, Ψυχοθεραπεύτρια