Τα όρια δεν μπαίνουν για να τιμωρήσουν τον άλλον, αλλά για να προστατεύσουν τον εαυτό.

Τα όρια δεν μπαίνουν για να τιμωρήσουν τον άλλον, αλλά για να προστατεύσουν τον εαυτό. Όταν τα όρια παρεξηγούνται ως επίθεση, συνήθως κουβαλούν μέσα τους παλιά βιώματα εγκατάλειψης ή ελέγχου. Στην πραγματικότητα, το όριο είναι μια πράξη ευθύνης και όχι απόρριψης. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αναγνωρίζει μέχρι πού μπορεί να δώσει χωρίς να χάνει τον εαυτό του. Εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια, η σχέση γεμίζει θυμό, σιωπή και παθητική επιθετικότητα. Όχι επειδή δεν υπάρχει αγάπη, αλλά επειδή δεν υπάρχει χώρος.

Το να θέτεις όρια σημαίνει ότι αναλαμβάνεις τη φροντίδα του εαυτού σου, χωρίς να απαιτείς από τον άλλον να μαντέψει τις ανάγκες σου. Δεν είναι απειλή ούτε εκβιασμός. Είναι σαφήνεια. Και η σαφήνεια, όσο κι αν στην αρχή προκαλεί αναστάτωση, είναι τελικά αυτό που επιτρέπει στις σχέσεις να γίνουν πιο ειλικρινείς, πιο σταθερές και λιγότερο εξουθενωτικές. Εκεί όπου υπάρχει όριο, υπάρχει και δυνατότητα αληθινής σύνδεσης.